'İşe sarılma' hızla yaygınlaşıyor
ResumeBuilder.com'un Şubat 2026'da 2.188 ABD'li çalışan üzerinde yaptığı ankete göre kendini 'job hugger' (işine sarılan) olarak tanımlayanların oranı yüzde 57'ye çıktı — bu oran Ağustos 2025'te yüzde 45'ti. İşine sarılanların yüzde 70'i yapay zekanın önümüzdeki altı ay içinde iş güvenliğini tehdit edeceğinden endişe duyarken, yüzde 63'ü olası işten çıkarmalardan çekiniyor; yüzde 80'inden fazlası yeni bir işe geçerse 'ilk giren ilk çıkar' politikasının kurbanı olmaktan korkuyor.
Katılımcıların yüzde 70'inden fazlası en az altı ay daha bu tutumu sürdüreceğini söylerken, yüzde 44'ü kendini yeni bir işe geçecek kadar güvende hissetmesinin bir yıl ya da daha uzun sürebileceğini belirtiyor.
Kalmanın bedeli: fazla mesai, kaçırılan terfi
İşine sarılan çalışanların yüzde 52'si daha uzun saatler çalıştığını, yüzde 45'i kendi rolünün dışındaki sorumlulukları üstlendiğini, yüzde 35'i ise her zamankinden daha az izin kullandığını belirtiyor. Bu tutumun somut bir bedeli de var: yüzde 22'si bir zam kaçırdığını, yüzde 20'si bir terfiyi kaçırdığını söylüyor.
Buna karşın iş arama davranışı tamamen durmuş değil: yüzde 44'ü pasif olarak ilanlara göz atıyor, yüzde 20'si ara sıra başvuru yapıyor, yüzde 19'u ise aktif olarak başvuru ve mülakat sürecinde. ResumeBuilder'ın Baş Kariyer Danışmanı Stacie Haller, 'İşverenler birçok çalışanın sadakatten değil, zorunluluk ve korkudan dolayı kaldığını fark etmeli' diyor.
Türkiye için anlamı
Türkiye'de de ekonomik belirsizlik dönemlerinde düşük gönüllü ayrılma oranları genellikle olumlu bir 'bağlılık' göstergesi olarak okunuyor; ResumeBuilder'ın verisi bu yorumun yanıltıcı olabileceğini gösteriyor — düşük ayrılma, korkuyla açıklanabildiği gibi gerçek memnuniyetle de açıklanabilir. Sadece kalma oranına değil, fazla mesai ve kaçırılan terfi gibi 'sessiz maliyet' göstergelerine bakmak, gerçek tabloyu ortaya çıkarabilir.
Yapay zeka kaynaklı iş güvencesi kaygısının bu denli belirleyici çıkması, Türkiye'deki şirketlerin de yapay zeka geçiş sürecinde şeffaf ve düzenli iletişim kurmasının, korkuya dayalı 'sahte bağlılığı' azaltmanın düşük maliyetli bir yolu olabileceğini gösteriyor.
